بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم ... هیچی نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم
خداي من !
سلام !
خداي سالهاي دور!
سلام !
دوباره آمدم
همان مزاحم هميشگي
همان دلم گرفته هاي كودكي
مرا بگير و ترد نكن
نذار بمانم من در اين بريدگي
بريدگي اي كه هر طرف
پر از غبار خستگيست
پر از سكوت بينصيب زندگيست
پر از خلاء
پر از نگاه هاي پر طمع
مرا بگير !
مرا بگير و ناز كن !
نگو كه اين نياز نا گشودنيست
و اين كلام آخرم :
دلم گرفته از زمين
دلم گرفته از زمان
بيا ببر مرا ببر!
از اين جهان به آن جهان
فقط همين... ٪
نگاهم خیره میماند به قاب تصویری كه در آن هیچ كسی نیست.
هیچ نقشی نیست.
دلواپس لحظه های رفتهام.
در خلوتی این شب پنجره پر نور نمیشود.
باز هم احساس مبهمی دارم.
كسی نیست و در حصار تنهایی ماندهام.
شبیخونی از یادها مثل خوابی به سراغم میآید.
جا ماندهام.
جا........مان.............ده........ام
هزاران قرن همه رفتهاند
در آواری دل خود را دفن می كنم.
باز هم سكوت است وسیاهی.
نگاهم هنوز آن قاب خالی را می نگرد
و من ................
باز هم از تو میگویم. تا باور کنی که هنوزم که هنوز است با یاد توست که نفس میکشم.
با فکر توست که خلوت تنهایی ام پر است.
با امید دیدار روی توست که به زندگی ادامه میدهم.
و با مرور خاطره های تو را داشتن است که عشق را در خود حیات می بخشم.
و الا به بی تو بودنم اگر بیندیشم؛ هیچ می شوم.
دوست می دارمت برای همیشه
از اولین لحظه ی دوست داشتنم تا آخرین نفس ... ٪
کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را
کسی دیگر نمی پرسد که چرا تنهای تنهایم
و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم
درون سینه ی پر جوش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هر دم با نسیمی می شود برگی از او جدا
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند...
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است
نعره های بی امونم گوش آسمون و کر کرد
ولی فریادمو نشنید که داره دیر میشه برگرد
آی به گوشش برسونید کسی جز من نمیتونه
کوله بار غصه هاشو روی دوشش بکشونه
این همه پیغوم و پسغوم میفرستم که بدونه
غم دلواپسی دنیامو به آتیش میکشونه
من که جاشو پر نکردم شاید اصلا نمیدونه
آی به گوشش برسونید یکی اینجا نگرونه
نمیتونم بی تفاوت رو گذشته پا بذارم
اون که پاره ی تنم بود چه جوری تنها بذارم
خدایا سلام
این روز ها که می گذره بیشتر از همیشه ازت دور می شم و بیشتر از اینکه ازت دور می شم
بهت فکر می کنم . این روز ها که روز های بهت من اند و روز های غریب پیدا کردن خود
انگار درست روبه روی تو ایستاده ام . روبه روی پیدا کردن تو . اما پیدایت نمی کنم . می گردم
اما انگار رفته ای و هر بار که می خواهم یقین کنم نیستی عجیب خودت را نشانم می دهی .
خدایا نگاهم کن . من بنده ی عاصی توام . من بنده ی گناهکاری که دلم می خواهد همه ی
گناهانم را سر نبودن تو بشکنم . اما خدایا این انصاف نیست که وقتی می خوانمت و باز
می خوانمت گم می شوی و دور می شوی و وقتی که رها می کنم . مثل بیابان گردی که دیگر
هوس بادیه اش نیست . مرا بلند می کنی و تاب می دهی و پرتابم می کنی میان هجم سبزی
از مه .من آنجا ،تنها ، گم می شوم و دلم میان شب های تاریک گریه اش می گیرد . کاش
حداقل به جای فرشته هایت نوری از خودت را برای دلداری ام می فرستادی . خدایا وقتی خلقم
کردی وقتی ترسیدم که به زمین بیایم قول دادی که همیشه باشی . که همیشه کنارم باشی .
اما من گمت کردم سر راه آمدن به زمین وقتی کودکانه پی سیبی دویدم که روی سراشیبی
هبوط قل می خورد . تو هم که خدایم بودی رهایم کردی ؟ گذاشتی بدوم ؟ که بیفتم ؟ که بعد
خودم با دست های خودم یاد بگیرم که چطور برای بنده بودنت باید بلند شوم ؟ اما خدایا من
افتاده ام و حالا که سالهاست همینطور دارم قل می خورم هنوز نفهمیده ام چطور می توانم
بنده ی تو باشم . چطور ؟
جاده ها منتظرند
من کجا میروم اینگونه شتابان امروز
دیگر اینجا کسی از من نمیخواهد که
بمان
جاده انگار منو فریاد میزنه
میرم از اینور جاده به عبدیت
به سلوک
میگذارم سجده بر دامن دریا و درخت
جاده داره منو فریاد میزنه
برای اومدن دوباره انگار
هنوز از فاصله ها میترسم
ولی باید بروم
جاده اسم منو فریاد میزنه
شایدم دیگه نیام از دل این جاده بیرون
چه کسی میداند
شاید این آخر راه بودن من باشه!
از وقتی تنها شدم معنی خیلی از حرفها رو فهمیدم
درد دوری ، حسرت دیدار ، جدایی ، فاصله ، غم وغصه
کاش همه اینها معنی دیگه ای داشتن
ولی دلتنگی وتنهایی منو با همه اینها آشنا کرد
شبها با حسرت دیدار تو خوابیدم
همه رویاهای شبهامو با غم دوری تو به صبح رسوندم
و بالاخره با تنهایی از خواب بیدار شدم.
از تنهایی با همه دوست شدم
با فاصله ها و جدایی ها و حسرت ها زندگی کردم
اما تنها کسی که به من وفادار موند و تنهام نذاشت،
تنها یار تنهاییم ، تنهایی بود
دیر گاهیست که تنها شده ام
قصه غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است
باز هم قسمت غم ها شده ام
دگر آيينه زمن بي خبر است
اسير شب يلدا شده ام
من كه بي تاب شقايق بودم
همدم سردي يخ ها شده ام
كاش چشمان مرا خاك كني
تا نبينم كه چه تنها شده ام...
منم سرگشته ی حیرانت ای دوست
کنم یکباره جان قربانت ای دوست
ولی ناسازش و پیوسته گویم
نهم سر بر سر پیمانت ای دوست
دلی دارم در آتش خانه کرده
میان شعله ها کاشانه کرده
دلی دارم که از شوق وصالت
وجودم را زغم ویرانه کرده
من آن آواره ی بشکسته حالم
زهجرانت بطال و رو به زوالم
منم آن مرغ سرگردان تنها
پریشان گشته شد یکباره حالم
نهم سر بر سر سجاده کردم
دعایی بر آن دلداده کردم
زحسرت ساغر چشمانم ای دوست
زبانت یکسره ازما ده کردم
دلا تا کی اسیر یاده یاری
زهجر یار تا کی داده داری
بگو تا کی زشوق روی لیلی
تو مجنون پریشان روزگاری
پریشانم پریشان روزگارم
من آن سرگشته ی هجر نگارم
کنون عمریست با امید وصلت
درون سینه آسایش ندارم
زهجرت روز و شب فریاده دارم
زدیدارت دلی نا شاده دارم
درون کوهسار سینه ی خود
هزاران کشته چون فرهاد دارم
چرا ای نا دلی اینقد بی وفایی
زماتم با دل من در جفایی
چرا آشفته کردی روزگارم
عزیزم دارد این دل هم خدایی
کنار هر قطره ی اشکم هزار خاطره دفنه
اینقدر خاطره داری که گویی قدر یک قرنه
گلوم میسوزه از عشقه عشقی که مثل زهره
ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره
درست با منی اما به این بودن نیازارم
تو که حتی با چشماتم نمی گی آه دوست دارم
اگه گفتی دوست دارم فقط بازی لبهات بود
وگرنه رنگ خود خواهی نشسته توی چشماتم
هر چی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ما شه
اما تو هیچوقت نذاشتی بینمون غصه نباشه
فکر میکردم با یه بوسه با تو هم خونه می مونم
نمی دونستم نمیشه آخه بی تو نمی تونم
گله می کنم من از تو از تو که این همه بی رحمی
هزار بار مردم از عشقت تو که هیچوقت نمی فهمی
چشام همزاد اشک و خون دلم همسایه ی آهه
زمونه گرگ و عشق تو شبیه مکر روباهه
شدم چوپان ساده لوح کنار گله ی احساس
چه رسمی داره این گله سر چنگال گرگ دعواست
تو اینقدر خواستنی هستی که این گله نمی فهمه
اگه لبخند به لب داری دلت از سنگ و بی رحمه
ببخش خوبم اگه این عشق حیله ی تو رو رو کرد
نفرین به دل ساده که به چنگال تو خون کرد
هيچكي نميتونه بفهمه كه دلم از چي گرفته
هيچكي نميتونه بفهمه كه صدام از چي گرفته
هيچكي نميمونه تا با من توي راهم همسفر شه
آخه ميترسه كه با من ، با دل من در به در شه
هيچكي نميدونه كه چشمام چرا هميشه خيسه خيسه
چرا هيچكي حتي يه نامه واسه من ديگه نمي نويسه
هيچكي نميدونه كه قلبم تا حالا چند دفعه شكسته
هيچكي نميدونه سر راه اون تا حالا چند دفعه نشسته
آخه تو كلبه ي سوت و كور و تاريك قلبم خورشيد كه جا نميشه
ميدونم اگه تا لحظه ي مرگم بگردم دنبالش پيدا نميشه
بگذار گريه كنم نه براي تو براي عشقي كه مرده است
بگذار گريه كنم نه براي تو براي صداقت، كه كم رنگ شده است
بگذار گريه كنم نه براي تو براي غم ها كه يكنواخت شده اند
بگذار گريه كنم نه براي تو براي آرزو ها كه از بين رفته اند
بگذار گريه كنم نه براي تو براي محبت ها كه ساكت شده اند
بگذار گريه كنم نه براي تو براي آدميان كه بي تفاوت شده اند
بگذار گريه كنم ....
دیگه نه از عشق خبری هست نه از غم نه از پول...
دیگه حتی مریض نمی شی که کسی نیاد عیادتت
دیگه عاشق کسی نمی شی که عاشقت نباشه
دیگه به کسی راست نمی گی که بهت دروغ بگه
دیگه دلت هم واسه هیچکس تنگ نمیشه
دیگه غرورم نداری که اگه یه کسی بهت توهین کرد ناراحت بشی
چیه؟ ناراحت شدی؟ یاد غمهات افتادی؟ یا شاید گناهات؛ یا دلهایی که شکستی....
منم می خوام که دیگه نباشم...
شاید همین روزا منم ....
گناهت را نمي بخشم! تو را با دیگری ديدم که گرم گفتگو بودی
با او آهسته مي رفتی سراپا محو او بودی
صدايت کردم و بر من چو بيگانه نگاه کردی
شکستی عهد ديرينه گناه کردی گناه کردی
گناهت را نمي بخشم! چه شبها را که من تنها به ياد تو سحر کردم
چه عمری را که بيهوده به پای تو هدر کردم
گناهت را نمي بخشم! همين بود آن وفايی را که مي گفتی
همين بود آن صفايی را که مي گفتی
تو که خود اين چنين بودی چرا روزم سياه کردی
سياه کردی سياه کردی.....
گناه کردی گناه کردی.......
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا ؟
ده که با این عمرهای کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟
شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا ؟
ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت
اینقدر با بخت خواب آلود من لا لا چرا ؟
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند
در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا ؟
در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین
خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا ؟
.......... بی حبیب خود نمی کردی سفر
این سفر راه قیامت می روی تنها چرا ؟
استاد شهریار بزرگ
من با خاطرات تو زنده خواهم ماند ...
چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی ...
شاید باور نکنی ...
از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشد باقی می ماند و خودکاری که
هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت !!!!
شاید یک روز وقتی می خوای احوال مرا بپرسی عکسم رو در صفحه ی سفر کرده ها
ببینی ...
شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمان کوچه تان
بکند و پاره کند ...
تمام دغدغه ام این است که آیا بعد از این سفر محترم می توانم با تو سخن بگویم؟
آیا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم داشت ؟
شاید باورنکنی اما دوست دارم مدام برایت بنویسم ...
بعضی وقتها که کلمات رو گم می کنم دوست دارم دشتها و کوهها و دریاها و جنگلها و
ستاره ها و و هرچه در کانیات هست همه و همه کلمه شوند تا بهتر بنویسم ...
دوست دارم به حیات کلمه ای دست یابم تا رهگذران غمگین صبحگاهان زیر آفتابی نارس
مرا زمزمه کنند ...
میدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبه رویت بنشینند و نگاهت
کنند ات به حقیقت این جمله درآیی :
مرا از یاد خواهی برد ... نمی دانم ؟
ولی می دانم از یادم نخواهی رفت ؟؟؟؟؟
دل من خسته ی خسته است نازنینم
دل من دست بردار از این همه غم
دل من تو چرا یک لحظه هم شاد نیستی
دل من از غصه ها گرفتی ماتم
یار بی وفای من برگرد پیش من
آخه وقتی تو نیستی کنار من میگیره دلم
اشک من بعد از تو تمومی نداره
آخه بی رحم با خودت نمیگی من میمیرم
خیلی وقته تنهایی شده رفیق با وفای من
رفتی نذاشتی از خودت حتی نشونیم
من همیشه منتظر تو می مونم تا پای مرگ
اگه از دوریت مردم بذار سر قبرم یک گل مریم
من که میدونم مردن من واست مهم نیست
حتی یه بار هم نمیای سر مزارم
ای خدا ای خدا بشنو صدایم بشنو صدایم
نکنی غمگین حتی یه لحظه یارم
دل من پوسید توی این زندون سینه
تا کی باید غم باشه یار و همدمم
من که نمی بخشمت می سپارمت دست خدا
خدا بهت رحم کنه وقتی میری جهنم
سروده از : خودم ...
